Op een video die ik maakte, kreeg ik een interessante reactie. Dat was namelijk de uitspraak dat we in feite een particratie zijn.
De partijen maken de dienst uit, niet de politici zelf.
Gemeenteraadsleden worden gekozen door de bevolking, maar vervolgens aangestuurd door hun partij. Ze laten het woord doen door de fractievoorzitter en bij stemming moeten ze bijna altijd de partijlijn volgen.
Wie is er dan de baas?
Wie stuurt ze in feite aan?
Niet de bevolking, want die hebben ze er wel door verkiezing neergezet, maar vervolgens bepaalt een niet democratisch gekozen partij de beleidslijn.
In de VS zien we nu hoe die partijlijn de zaak enorm kan verstoren.
Met name de Republikeinen volgen in stemmingen heel strikt de partijlijn. Vervolgens blijken ze er persoonlijk heel anders over te denken.
Hoe kunnen we dat zien?
Vrijwel alle Republikeinen stemden vorig jaar tegen het infrastructuurplan van Biden.
Het kwam er door de toenmalige Democratische meerderheid toch door.
Vervolgens gingen meerdere Republikeinse Congresleden en Senatoren in hun eigen staat mooi weer spelen met de lokale voordelen van die aangenomen wetgeving. Wetgeving waar ze zelf tegen stemden!
Wat ben je dan voor zielig hoopje mens?
Het erge is, de Amerikaanse kiezers boeit het niet. Ze blijven voor die politici stemmen, omdat die nu eenmaal tot een bepaalde partij behoren. Zo zie je dat ook de kiezers blijkbaar geen democratie willen, maar een particratie.
In Nederland is Pieter Omtzigt een goed voorbeeld van een politicus die er los van is gekomen. Moet je eens zien hoeveel meer hij voor elkaar kreeg toen hij de partijlijn los liet! Dat is het voordeel van echte democratie. Je kan ook goed zien hoe de 'partij' hem vervolgens kapot probeerde te krijgen omdat hij de partijlijn niet wilde volgen! Een pracht van een voorbeeld.
