18 januari, 2011

Voedselprijzen

In Tunesië is de regering gevallen nadat onrust over voedsel en energieprijzen de situatie uit de hand liet lopen.
One down, how many to go?
Hoeveel regimes gaan de aankomende jaren vallen en wat komt er voor terug? Vaak zien we dat de onrust wel terecht was, omdat door corruptie en machtsmisbruik de verdeling van rijkdom oneerlijk verliep, maar dat uiteindelijk het volk slechter af is omdat de volgende machthebber met nog meer geweld zijn plaats en macht wil handhaven. Vrijheden worden minder en voedsel en energie worden alleen maar nog weer duurder.
Bedrijven vragen om meer veiligheid en zekerheid en rijken willen handhaving omdat ze niet het gevaar willen lopen om 's nachts uit hun huizen en wijken gejaagd te worden door het plebs.
Uiteindelijk vraagt dus minstens een deel van de samenleving om keiharde maatregelen om de onrusten de kop in te drukken.
Wat er ook gaat veranderen, de individuele vrijheid is vaak één van de grootste slachtoffers.
De steeds extremer toenemende verschillen tussen rijk en arm in alle samenlevingen zijn één van de oorzaken van toenemende onrust. Het feit dat voedsel en energie fors duurder worden en daarmee voor het arme deel van de bevolking steeds moeilijker verkrijgbaar, is ook een enorme oorzaak van toenemende onrust.
De rijken in de samenleving, en dat denk ik vooral aan de puissant rijken, moeten zich realiseren dat hun rijkdom uiteindelijk wel ten koste gaat van vele anderen. Je mag je dan ook afvragen waarom één persoon 10 miljoen of meer zou moeten bezitten. Laat staan dat één persoon meer dan een miljard bezit. Ik ben als ondernemer een groot voorstander van vrijheid en werk er hard voor om financieel onafhankelijk te worden, maar je moet je toch ook afvragen of er niet een redelijke grens voor persoonlijke rijkdom bestaat. Wat moet één mens serieus met 1 miljard euro? Is zo'n extreme rijkdom al niet in zekere zin een misdaad tegen de mensheid?

Tom Lassing

Mede mogelijk gemaakt door: http://www.beursaccent.nl