Wikileaks
Is dit de macht van Internet, of is het de actie van een dwaas die de veiligheid van heel wat landen op het spel zet? Ik persoonlijk had liever gezien dat documenten over alleen bepaalde punten naar buiten waren gekomen.
De leugens over Irak, de misleiding over Afghanistan, de rol van Amerika om landen in Europa om te kopen tot het meedoen in Irak en Afghanistan, onthullingen over 9/11 dat soort zaken.
Wat hebben wij, of iemand anders, er aan om te weten dat een bepaalde diplomaat een hekel heeft aan een bepaalde wereldleider? Niemand is er bij gebaad dat dit soort beschouwingen naar buiten kwam.
Wikileaks heeft, door de massale publicatie van documenten, zichzelf en haar aanhangers in een lastig parket gebracht. Deze actie valt namelijk niet te verdedigen. Het is simpelweg 'te'.
De site zou alle steun in de wereld krijgen als ze echt alleen onthullingen zouden doen over waar over gelogen is. Heel specifieke zaken die ze onder een vergrootglas leggen. Dat zou klasse zijn.
Nu is het slechts de vraag wie van de ambtenaren en diplomaten de baan kwijtraken, en hoe groot de schade is die menig regeringsleider nu gaat oplopen.
Heeft het dan enig nut gehad? Diende het nu serieus een doel?
Ik vrees dat ze nu gewoon te ver zijn gegaan.
Labels: wikileaks
Weg met de staatsgarantie op spaargeld
Eén van de 'verworvenheden' vanuit de crisis is dat we nu een veel hogere garantie op ons spaarvermogen hebben gekregen. We kunnen 100.000 euro risicoloos bij de bank zetten.
Heeft u zich wel eens afgevraagd wat die staatsgarantie ons in feite brengt?
Door deze garantie vragen wij ons niet meer af wat banken met ons spaargeld doen. We vragen er niet meer naar, we vinden het niet meer belangrijk. We hebben immers een staatsgarantie op ons geld.
De banken constateren al sinds het bestaan van die staatsgarantie dat klanten het niet meer boeit wat ze met het spaargeld doen. Wat gaan die banken doen met die vrijheid?
Ze gaan doen wat vaak gebeurd als er veel geld in het spel is en het licht gaat uit...
Waar we veel beter mee af zouden zijn, is een beperkte staatsgarantie van bijvoorbeeld 50% van 20.000 euro en daarnaast veel meer inzicht voor de klanten waar banken mee bezig zijn.
Als een bank te veel risico neemt door te veel te beleggen in bijvoorbeeld zwakke landen, dan kunnen beleggers hun geld van bank naar bank verschuiven, waarbij de bank met de meeste kwaliteit meer klanten krijgt en de slechtste bank uit de markt zal verdwijnen.
Dat is kapitalisme, dat is ook het schoon houden van de markt en het handhaven van kwaliteit binnen de bankensector.
Daarom vind ik dat we terug moeten naar de situatie dat verdwijnt of dat de garantie heel gering is. Ze is namelijk slecht voor heel de economie en uiteindelijk kunnen we beter af en toe een omgevallen bank hebben dan in één keer een enorme crisis zoals in 2008.
Tom Lassing
Mede mogelijk gemaakt door: http://www.beursaccent.nl
Labels: banken, spaargeld, staatsgarantie
Vereniging Effecten Bezitters (VEB) is links bolwerk geworden
Dat is een vreemde uitspraak, daar we normaal gesproken "aandelen in handen van particulieren" toch niet zien als een 'links' erfgoed.
Toch kom ik door twee recente VEB artikelen tot de conclusie dat de VEB 'links' is geworden.
In de artikelen van de journalisten van de VEB zelf komen in mijn ogen met uitspraken en stellingnames voor die toch echt wijzen op een fundamenteel en diepgeworteld geloof in de socialistische denkwijze en misschien zelfs wel een onderhuids sterk sympathiseren met het communistische samenlevingsmodel. Het strookt in ieder geval niet met hun rol als vertegenwoordiger van aandelenbezitters, zo is mij al wel duidelijk. Laat me het verhelderen:
Recent een artikel dat zonder schrijversnaam door de VEB gepubliceerd werd. Waar ze toen over vielen, was het marketingmodel van twee aanbieders in de markt.
Het ging in dat artikel pertinent niet om de inhoud, maar puur het feit dat een zeer effectieve marketing bedreven werd om klanten te verkrijgen was al genoeg om genadeloos neergesabeld te worden.
De aanbieders werden zonder pardon vergeleken met Bernard Madoff.
Ik heb me enorm boos gemaakt over dat artikel omdat het inhoudelijk nergens op sloeg. Het terechte commentaar op één louche aanbieder in dat artikel werd vanwege de marketing ook maar even over de andere twee zeer gedegen aanbieders uitgestort. Pulpjournalistiek, dat was het. Helemaal triest was dat de VEB niet bereid was ook maar te reageren op mijn grieven. De aanbieders die het betrof hebben het zover ik weet laten lopen. Ze hadden van hun klanten en van anderen buiten mijn reactie geen enkele reactie gekregen op het artikel. Blijkbaar had niemand het gelezen of was al zo duidelijk dat de schrijver de weg kwijt was, dat niemand het verder serieus nam.
Bij mij werd in de nasleep van dit artikel wel duidelijk dat de VEB in haar werkwijze net zo erg is als de beursgenoteerde bedrijven die ze zo nu en dan keihard aanpakt.
Zonder inhoudelijk onderzoek te doen werd het vonnis geveld door de VEB. Uiteindelijk gaat het er blijkbaar bij de VEB om dat ondernemen en ondernemen door het gebruik van marketing door de VEB als niet gewenst wordt beschouwd. De VEB was niet bereid inhoudelijk op het artikel in te gaan. Zaken als waarheid en feiten boeien blijkbaar in hun blad niet.
Vervolgens kwamen ze afgelopen weekend met een artikel van freelance correspondent Bert van Dijk.
"Schijnheilige commotie" heet het stuk en het gaat erover dat het Westen niet moet zeuren over de Rare Metals crisis. Het Westen heeft het zelf zo gewenst.
Het was volgens de schrijver een keuze van de wereld om China 97% van de wereldproductie in handen te geven...
Ja, zo kan je het zien. Het is natuurlijk in die zin waar dat het uiteindelijk het een feit werd. Echter is het nooit zo geweest dat regeringen of bevolkingen bewust strategisch hebben besloten alles maar aan China uit te besteden.
China leverde veel goedkoper dan in het Westen mogelijk was. Dat is de uiteindelijke reden dat de mijnen in het Westen gesloten werden.
Hoe kwam dat?
In het Westen begonnen we ons in de jaren zeventig en er na steeds meer zorgen te maken over het milieu. Mijnen moesten steeds meer kosten maken om minder vervuiling te veroorzaken. Ook de bureaucratie nam toe en daarmee de kosten. Zaken als veiligheid en duurzaam ondernemen deden in de geïndustrialiseerde wereld hun intrede. Hierdoor stegen de mijnproductiekosten aanzienlijk. In ons vrije markt model is het belangrijk dat je als gebruiker van grondstoffen kijkt naar je inkoopkosten. De dure Westerse mijnen werden dus door gebruikers van de grondstoffen steeds vaker buiten spel gezet. Consumenten kopen immers in de winkel vaak vooral de goedkoopste producten. Wil je dus winst blijven maken, dan moet je overstappen op goedkopere leveranciers. Als je dat als freelance journalist niet goed vindt, dan had je toendertijd moeten pleiten voor enorme (linkse) staatssteun om de mijnproductie in het Westen te steunen en behouden.
Nu verloren we in het Westen de werkgelegenheid, maar dat was wel heel goed voor het milieu in het Westen. Eerst werden de mijnen schoner, daarna gingen ze dicht. Het vrije marktmodel werkte heel goed.
China had indertijd niets met het milieu. Het wilde de werkgelegenheid en de harde valuta hebben en meer niet. China kon dus veel goedkoper blijven leveren dan de Westerse mijnen en dat is volgens Bert van Dijk de schuld van het Westen. Wij hadden blijkbaar niet het vrije markt model moeten aanhangen, maar we hadden enorme subsidies moeten verstrekken om alle mijnbouw in het Westen te behouden.
Nu dat China zelf wat meer met het milieu krijgt en dat China zo welvarend wordt dat ze haar eigen productie graag zelf wil gebruiken, moet het Westen weer kijken naar een eventuele eigen productie.
Dat lijkt me een gezonde zaak. Bert van Dijk doet nu net alsof China nu zo fantastisch is, maar dit is puur marktwerking die aan het werk is.
Voor mij is het vanuit deze twee recente voorbeelden duidelijk dat de VEB als club blijkbaar steeds meer een links bolwerk in het 'rechtse' vrije ondernemerschap is. Ze hangen de principes van het vrije ondernemerschap niet aan, ze hebben niet veel op met ondernemers, beursgenoteerd of niet.
Voor de VEB zijn dat allemaal de slechteriken die zonder meer schuld aan 'alles' hebben.
Hun eigen artikelen zijn links politiek gekleurd en nemen een loopje met de economische waarheden. Ze laten ook zien dat men bij de VEB blijkbaar fundamenteel afstand neemt van het vrije markt model.
Ik ben als gevolg van het bovenstaande niet onder de indruk van wat directeur Jan Maarten Slagter daar dus aan het doen is. Voor mij persoonlijk is hij laatst volledig door het ijs gegaan toen hij weigerde in te gaan op mijn kritiek op het eerste artikel. Dan ben je in mijn ogen gewoon een lafaard die zich verstopt achter een anonieme schrijver.
Labels: artikel, china, effectenbezitters, feit, geld politiek, grondstoffen, jan maarten slagter, journalist, linkse, marketing, mijnen, ondernemer, rare metals, veb, waarheid
Vergrijzing een eeuwig probleem?
Het zal misschien gek klinken, maar de vergrijzing waarmee we nu te maken hebben is een relatief 'tijdelijk' probleem.
Als de baby boomers ons ontvallen, is ook het probleem van de vergrijzing weg. Na de enorme baby explosie van na de Tweede Wereldoorlog is er namelijk wel een vrij evenwichtige opbouw van de bevolking gekomen. Het aantal baby's bij de Nederlanders en Belgen liep gaandeweg steeds verder terug, maar dat werd opgevangen door de allochtone Nederlanders en Belgen die per gezin wat meer kinderen hadden dan de autochtone bevolking.
Hoe lang is de 'vergrijzing dan een probleem?
In feite zijn we al een paar jaar onderweg in het zien groeien van de niet meer actieve grijze bevolking. We hebben heel wat ervaren werknemers met vervroegd pensioen gestuurd, waarmee ze in feite een last voor de samenleving werden... althans, het is maar hoe je het bekijkt.
De babyboomers zijn over het algemeen redelijk welvarend en ze consumeren dan ook flink.
Als we het van de consumptie van de jongeren moeten hebben, dan zou de Benelux er beroerd voor staan.
Vooralsnog is de vergrijzing dus nog geen probleem, maar eerder een pluspunt.
Dat gaat echter wel veranderen, daar de steeds ouder wordende baby boomers steeds duurder gaan worden en vooral de gezondheidszorg kosten enorm gaan laten stijgen.
Een ander probleem wordt het feit dat de pensioenfondsen hun reservekapitaal niet op orde kunnen houden. Er komt dus een moment dat het gaat knellen. Voor de pensioenfondsen is het te hopen dat ze gered gaan worden door de ons ontvallende baby boomers. We lopen echter de kans dat de pensioenfondsen er leeg op lopen als de baby boomers het lef hebben om zelfs nog ouder te worden als ze nu al lijken te worden. Het grootste probleem met de vergrijzing is misschien niet eens het hebben van de grijze bevolking, maar het feit dat nog nooit in de geschiedenis van de mensheid men zo oud werd. Dat komt met zo'n grote groep vergrijzenden nu net even niet zo goed uit.
Labels: baby boomer, consumeren, groei, kapitaal, pensioenfonds, samenleving, vergrijzing
